Druk biały – kiedy i jak stosować w druku cyfrowym i UV
Biały tusz w druku UV to osobny kanał koloru spotowego obsługiwany przez RIP drukarni – nie jest to kolor CMYK ani pusty obszar w pliku. Stosuje się go na podłożach przezroczystych, metalizowanych i ciemnych, gdzie farby CMYK bez białej bazy byłyby niewidoczne. W zależności od efektu wybierasz jeden z trzech trybów: poddruk (white underprint), nadruk (white overprint) lub sandwich. Plik musisz przygotować z osobną warstwą oznaczoną kolorem spotowym – zwykle nazwanym „White” lub „W” – a nie zwykłą bielą RGB czy CMYK. Biały tusz w druku cyfrowym tonerowym to zupełnie inna technologia, dostępna tylko na wybranych maszynach.
Spis treści
Czym jest druk biały i dlaczego biały to nie brak koloru?
Druk biały to nakładanie kryjącego białego tuszu lub tonera jako osobnej warstwy – przed kolorem CMYK, po nim lub między warstwami. Biały nie istnieje jako składowa CMYK (C=0 M=0 Y=0 K=0 to po prostu brak farby, czyli przezroczystość), więc wymaga oddzielnego kanału i oddzielnej głowicy lub stacji drukującej.
W standardowym modelu CMYK biały papier pełni funkcję bieli – farby są przezroczyste i odbijają światło przez podłoże. Na białej kartce to działa. Na folii transparentnej, etykiecie srebrnej czy czarnym kartonie CMYK bez białej podkładki daje kolory brudne, wyblakłe lub całkowicie niewidoczne. Biały tusz rozwiązuje ten problem: tworzy kryjącą warstwę, która zachowuje się jak papier dla kolorów nałożonych na wierzch.
Ważne jest rozróżnienie terminologiczne: „druk biały” w kontekście poligrafii nie oznacza druku na białym papierze. Oznacza druk białym tuszem lub tonerem jako samodzielnym pigmentem.
Biały jako kanał spotowy w RIP-ie
Biały tusz w druku UV inkjet nie jest kolorem CMYK. Program RIP (Raster Image Processor) obsługuje go jako osobny kanał – tak samo jak kolor Pantone czy lakier wybiórczy. Plik musi zawierać warstwę oznaczoną kolorem spotowym o nazwie rozpoznawanej przez RIP drukarni, najczęściej „White”, „W” lub „WHITE”.
RIP to oprogramowanie pośredniczące między plikiem PDF a maszyną drukującą. Interpretuje każdy kanał koloru osobno i przypisuje go do odpowiedniej głowicy. Kiedy RIP widzi w pliku kanał spotowy o nazwie „White”, kieruje sygnał do głowicy z białym tuszem. Jeśli grafik zamiast tego użyje koloru CMYK (C=0 M=0 Y=0 K=0) lub RGB (255, 255, 255), RIP nie wydrukuje nic – bo te wartości oznaczają brak farby.
Skutek praktyczny: plik wysłany do drukarni bez poprawnie oznaczonej warstwy spotowej dla białego zostanie wydrukowany bez białego tuszu, nawet jeśli projekt wyraźnie zakłada białe elementy. To jeden z najczęstszych powodów reklamacji przy etykietach na foliach transparentnych.
Druk cyfrowy tonerowy a UV inkjet – kluczowa różnica
Druk cyfrowy tonerowy i druk UV inkjet to dwie różne technologie. Biały toner jest dostępny tylko na wybranych maszynach – m.in. OKI Pro serii 9xx i Xerox Iridesse. Biały tusz UV inkjet stosują drukarki flatbed i rolowe do szerokiego formatu oraz część maszyn do etykiet. Przed złożeniem zamówienia z białym warto potwierdzić, której technologii używa drukarnia.
W druku cyfrowym tonerowym (laser/elektrofotografia) biały toner to osobna stacja drukująca. Maszyn z taką stacją jest niewiele: OKI Pro 9541WT i 9431WT, Xerox Iridesse oraz kilka modeli Konica Minolta AccurioLabel. Większość drukarek cyfrowych – w tym powszechnie stosowany Xerox Versant czy Konica Minolta AccurioPrint – nie ma stacji białego tonera i nie jest w stanie wydrukować białym.
W druku UV inkjet biały tusz jest standardem, bo technologia UV jest właśnie po to stworzona: drukuje na niemal każdym podłożu, w tym na materiałach niepochłaniających atramentu. Drukarki UV flatbed (np. Mimaki UJF, Roland LEF, Mutoh ValueJet UV) mają biały jako osobny kanał, często z możliwością podwójnego przebiegu.
| Cecha | Druk cyfrowy tonerowy (laser) | Druk UV inkjet |
|---|---|---|
| Biały kolor | Tylko wybrane maszyny (OKI Pro, Xerox Iridesse) | Standard w większości drukarek UV |
| Podłoża | Papier, folia termotransferowa, niektóre folie | Praktycznie dowolne twarde i elastyczne podłoże |
| Krycie białego | Wysoka krycie (toner jest kryjący) | ~85–90% w jednym przebiegu; ~95–98% przy double white |
| Format | Do formatu A3+ (zazwyczaj) | Od A5 (desktop UV) do 3 m szerokości (rolowe) |
| Nakład minimalny | 1 sztuka | 1 sztuka (flatbed) lub kilka metrów bieżących (rolowe) |
| Utrwalanie | Temperatura (fuser) | Lampa UV (natychmiastowe) |
Gdzie biały ma sens, a gdzie jest zbędny?
Biały tusz jest niezbędny na podłożach przezroczystych i ciemnych, gdzie farby CMYK nie mają własnego podłoża, od którego mogłyby odbijać światło. Na białym papierze biały tusz jest zbędny i może wręcz pogorszyć efekt, tworząc niepożądaną warstwę między papierem a kolorem.
Podłoża przezroczyste i metalizowane
Folia transparentna (PET, PP, PVC) i folia srebrna metalizowana to dwa podłoża, gdzie druk biały jest praktycznie obowiązkowy przy odwzorowaniu jasnych kolorów. Na folii transparentnej bez białej podkładki kolor żółty wygląda jak zabarwiony odcień szkła – bo nie ma białego podłoża, od którego mógłby się odbić. Na folii srebrnej CMYK miesza się optycznie ze srebrnym połyskiem, przez co wszystkie kolory mają szarawy, metaliczny odcień.
Etykiety na przezroczystej folii stosowane na butelkach kosmetycznych lub napojów to klasyczny przypadek użycia white underprint: biały tusz drukowany jako pierwsza warstwa daje efekt „białego papierka” przyklejonego do butelki, co pozwala kolorom CMYK wyglądać tak jak na papierze. Etykiety bez tego zabiegu – drukowane bezpośrednio CMYK na PET – stosuje się celowo dla efektu no-label look, gdzie kolor butelki przebija przez grafikę.
Podłoża drewniane, tekstylne (przy druku UV flatbed) i aluminium anodowane wymagają białego z tego samego powodu: pochłaniają lub zabarwiają kolor farby. Bez białej bazy zielony las na fotce wydrukowanej bezpośrednio na desce sosnowej da odcień oliwkowy, bo drewno wnosi swój kolor do mieszania optycznego.
Papier biały – czy biały tusz jest potrzebny?
Na białym papierze biały tusz jest zbędny w 99% przypadków. Papier jest już biały, więc CMYK C=0 M=0 Y=0 K=0 (brak farby) daje biały element bez żadnych kosztów. Drukowanie białym tuszem na białym papierze to nie tylko niepotrzebny wydatek – może też powodować problemy z kryciem i równomiernością tam, gdzie biały spotyka się z CMYK.
Wyjątek stanowi sytuacja, gdy biały jest używany jako nadruk (overprint) na ciemnym tle w projekcie, który ma czarne lub ciemnoszare tło drukowane CMYK. Wtedy biały tusz pozwala uzyskać maksymalnie kryjącą biel na wierzchu ciemnego elementu – np. białe małe napisy na czarnej wizytówce drukowanej na białym kartonie. W tej sytuacji ciemne tło pochodzi z CMYK, a biały nadruk jest uzasadniony.
Etykiety samoprzylepne na przezroczystej folii PET to największy rynek dla druku białego w Europie. Według danych FINAT (European Label and Packaging Industry, 2023) przezroczyste folie stanowią około 18% całego europejskiego rynku etykiet samoprzylepnych – niemal każda z nich wymaga warstwy białego tuszu pod kolorowym nadrukiem.
Trzy tryby użycia białego tuszu: poddruk, nadruk i sandwich
Biały tusz można nałożyć w trzech konfiguracjach względem warstwy CMYK: pod nią (underprint), na niej (overprint) lub po obu stronach (sandwich). Każdy tryb daje inny efekt wizualny i wymaga innej konfiguracji pliku. Wybór trybu to pierwsza decyzja projektowa – zmiana po wysłaniu pliku do drukarni jest niemożliwa bez korekty pliku.
White underprint – biały jako baza pod kolor
Underprint to najczęstszy tryb. Biały tusz jest nakładany jako pierwsza warstwa, a kolory CMYK drukowane są na wierzchu. Efekt: kolory wyglądają tak jak na białym papierze, bo mają białe podłoże. Ten tryb stosuje się na foliach transparentnych i metalizowanych wszędzie tam, gdzie zależy na wiernym odwzorowaniu kolorów projektu.
W pliku warstwa białego musi dokładnie pokrywać obszar, na którym będą kolory. Jeśli biały jest trochę mniejszy niż obszar CMYK, na krawędziach pojawi się prześwit – widoczny zwłaszcza na folii transparentnej jako ciemna obwódka. Drukarnie zazwyczaj zalecają powiększenie warstwy białego o 0,1–0,2 mm (choke/spread) względem obszaru CMYK, żeby kompensować tolerancję rejestracji maszyny wynoszącą ±0,1–0,3 mm.
White overprint – biały na wierzchu
Overprint to druk białego tuszu jako ostatniej warstwy – na wierzchu kolorów CMYK. Stosuje się go wtedy, gdy biały element ma być widoczny na tle ciemnego nadruku: białe logo na czarnym tle, biały tekst na kolorowej fotografii. Biały overprint jest też podstawą dla efektów specjalnych: biały tusz UV na ciemnej folii błyszczy lub matowieje inaczej niż tło, co daje efekt dwutonowy bez lakieru wybiórczego.
Przy overprint trzeba pamiętać, że biały tusz kryje to, co jest pod nim. Jeśli projekt zakłada półprzezroczyste białe elementy (np. białe logo z przezroczystością 60%), biały tusz UV nie odwzoruje tej przezroczystości – będzie kryjący. Efekty przezroczystości białego można uzyskać tylko przez raster (rastrowanie warstwy białego do mniejszego procentu), co wymaga osobnych ustaleń z drukarnią i zazwyczaj minimum 15% rastra jako dolnej granicy krycia.
White sandwich – biały zamknięty między warstwami koloru
Sandwich to konfiguracja trzywarstwowa: CMYK (spód) + biały (środek) + CMYK (wierzch). Jest stosowana w druku na przezroczystych foliach, gdzie projekt ma wyglądać identycznie z obu stron folii. Typowe zastosowanie: naklejki na szyby, które mają być czytelne zarówno od zewnątrz, jak i od wewnątrz pomieszczenia.
W sandwich dolna warstwa CMYK jest lustrzanym odbiciem górnej (drukowana w odwróconej kolejności), a biały środek zapewnia krycie i neutralne tło dla obu warstw kolorów. Przygotowanie pliku jest najbardziej złożone ze wszystkich trzech trybów: grafik musi dostarczyć dwa osobne pliki PDF lub jeden z wyraźnie oznaczonymi warstwami dla warstwy górnej, białej i dolnej. Większość drukarni oferujących sandwich wymaga konsultacji technicznej przed przyjęciem pliku.
| Tryb | Kolejność warstw | Zastosowanie | Typowe podłoże |
|---|---|---|---|
| Underprint | Biały → CMYK | Wierny kolor na niebiałym podłożu | Folia transparentna, srebrna, ciemny karton |
| Overprint | CMYK → Biały | Białe elementy na ciemnym tle, efekty dwutonowe | Ciemny karton, folia barwiona, szkło |
| Sandwich | CMYK → Biały → CMYK | Obustronny efekt, naklejki okienne | Folia transparentna |
Jak przygotować plik z białym kolorem do druku UV?
Biały tusz w pliku oznaczasz kolorem spotowym o nazwie uzgodnionej z drukarnią – zazwyczaj „White”. Warstwa z białym musi być osobna, a kolor spotowy ustawiony jako Spot Color (nie Process). Plik eksportujesz jako PDF/X-4 z zachowanymi kolorami spotowymi.
Każdy RIP rozpoznaje biały po nazwie koloru spotowego. Najczęstsze nazwy to „White”, „W”, „WHITE” lub specyficzne dla oprogramowania (np. „White_UV”). Użycie błędnej nazwy spowoduje, że RIP potraktuje warstwę jako kolor dodatkowy CMYK lub ją zignoruje. To pytanie warto zadać przed otwarciem programu graficznego.
W Adobe Illustrator: okno Swatches → ikona nowego próbnika → w oknie dialogowym wpisz nazwę uzgodnioną z drukarnią, ustaw Color Type: Spot Color, wartości CMYK ustaw na C=0 M=0 Y=100 K=0 (żółty) lub dowolny wyraźnie widoczny kolor – służy tylko do podglądu na ekranie, nie wpłynie na druk. W InDesign procedura jest identyczna przez okno Swatches.
Wszystkie obiekty, które mają być drukowane białym, umieść na osobnej warstwie – np. nazwanej „WHITE” lub „BIAŁY”. Warstwę z CMYK-iem umieść oddzielnie. Kolejność warstw w pliku musi odpowiadać zamierzonemu trybowi: dla underprint warstwa białego musi być pod warstwą CMYK w panelu Layers; dla overprint – nad.
W Illustratorze zaznacz obiekty na warstwie białego i otwórz okno Attributes (Window → Attributes). Dla underprint i sandwich: Overprint Fill musi być wyłączony – biały ma zastępować to, co pod nim, a nie nakładać się. Dla overprint: Overprint Fill musi być włączony – biały ma drukować się na wierzchu warstwy CMYK bez wybijania dziur w pliku. Błąd w tym ustawieniu to jedna z najczęstszych przyczyn reklamacji.
Minimalna grubość linii dla druku białego UV inkjet wynosi 0,5 pt (ok. 0,18 mm) dla drukarek o rozdzielczości 1200 dpi. Przy 720 dpi zalecane minimum to 1 pt (ok. 0,35 mm). Minimalna wielkość tekstu drukowanego białym: 5 pt dla krojów bezszeryfowych, 7 pt dla szeryfowych. Poniżej tych wartości tusz UV wypełnia drobne detale i tekst traci czytelność.
W oknie eksportu PDF: preset PDF/X-4, zakładka Output → Color Conversion: No Conversion, upewnij się, że opcja Include Spot Colors jest aktywna (w Illustratorze jest domyślnie). W Acrobat Pro po eksporcie sprawdź zakładkę Output Preview – kolor spotowy białego powinien być widoczny jako osobny kanał obok CMYK. Jeśli go nie widzisz, coś poszło nie tak przy definiowaniu koloru.
Krycie tuszu i problem „double white”
Biały tusz UV inkjet w jednym przebiegu osiąga krycie na poziomie 85–90%, nie 100%. To wynik lepkości tuszu i napięcia powierzchniowego podłoża. Producenci tuszów UV (m.in. Sun Chemical, Nazdar) podają w kartach technicznych krycie mierzone na PET przy jednym przebiegu na poziomie 85–92% w zależności od rodzaju podłoża i prędkości głowicy.
Przy jasnych podłożach (np. biała folia PET) różnica między 90% a 100% kryciem jest praktycznie niewidoczna. Problem pojawia się na ciemnych podłożach – czarnym akrylu lub ciemnobrązowej skórze ekologicznej. Tam 10% niepokrytej powierzchni daje widoczny szarawy odcień tam, gdzie powinien być czysty biały.
Rozwiązaniem jest double white – dwa kolejne przebiegi głowicy białego. Drukarki UV flatbed obsługują to jako tryb maszynowy (nie wymaga osobnego pliku). Krycie po dwóch przebiegach wynosi 95–98%. Koszt: czas druku się podwaja dla warstwy białej, co przy dużych nakładach przekłada się na wyraźny wzrost ceny jednostkowej. Drukarnie cyfrowe stosują double white standardowo przy nadrukowaniu na czarnych i granatowych materiałach, a przy jasnych podłożach – tylko na życzenie.
Minimalne grubości linii i wielkości tekstu
| Element | Minimum przy 1200 dpi | Minimum przy 720 dpi | Uwaga |
|---|---|---|---|
| Linia ciągła | 0,5 pt (0,18 mm) | 1 pt (0,35 mm) | Poniżej – wypełnianie szczelin tuszem |
| Tekst bezszeryfowy | 5 pt | 7 pt | Cienkie kroje tracą czytelność szybciej |
| Tekst szeryfowy | 7 pt | 9 pt | Szeryfy wypełniają się tuszem poniżej minimum |
| Negatyw (biały tekst w kolorze) | 6 pt bezszeryfowy | 8 pt bezszeryfowy | Rejestracja ±0,1–0,3 mm wpływa na krawędzie |
| Raster białego (efekt półkrycia) | min. 15% | min. 20% | Poniżej – tusz nie osiada równomiernie |
Najczęstsze błędy przy przygotowaniu pliku z białym
Najczęstszy błąd to użycie białego RGB (255, 255, 255) lub CMYK (C=0 M=0 Y=0 K=0) zamiast koloru spotowego. Drukarnia wydrukuje plik bez białego tuszu, bo RIP nie rozpozna tych wartości jako kanału białego.
Błąd 1: Biały jako RGB lub CMYK zamiast Spot Color. Grafik ustawia kolor elementu jako biały w trybie CMYK (zerowe wartości wszystkich składowych) i zakłada, że drukarnia „wie, że to ma być białe”. RIP nie wie – widzi brak farby i pomija element. Efekt na przezroczystej folii: logo wygląda jak wycięte okienko zamiast białego nadruku.
Błąd 2: Zła nazwa koloru spotowego. Grafik definiuje kolor spotowy i nazywa go „Biały” po polsku lub „White color” z dodatkowym słowem. RIP drukarni szuka dokładnie „White” lub innej nazwy ze swojej listy – i nie znajduje. Wniosek: zawsze pytaj drukarnię o dokładną nazwę kanału białego i kopiuj ją dosłownie.
Błąd 3: Błędne ustawienie Overprint. Dla underprint Overprint powinien być wyłączony – jeśli jest włączony, biały mnoży się z kolorem CMYK zamiast go zastępować, co na ekranie wygląda poprawnie (bo Acrobat nie symuluje tuszu UV), ale na wydruku daje brak białej bazy. Ten błąd jest szczególnie trudny do wykrycia bez podglądu separacji w Output Preview.
Błąd 4: Warstwa białego tej samej wielkości co CMYK bez spreadu. Tolerancja rejestracji maszyny UV inkjet to ±0,1–0,3 mm. Jeśli biała warstwa ma dokładnie ten sam obrys co kolor, przy minimalnym przesunięciu na krawędziach pojawi się prześwit – widoczny zwłaszcza na folii przezroczystej. Rozwiązanie: warstwa białego powiększona o 0,2 mm dookoła (spread), schowana pod warstwą CMYK.
Błąd 5: Zbyt drobny tekst lub linie na warstwie białego. Biały tusz UV ma wyższą lepkość niż farby CMYK i rozpływa się nieco bardziej przy utrwalaniu lampą UV. Elementy poniżej 5 pt tracą czytelność lub sklejają się w bryłę. Mikrokontrprzykład: delikatny krój pisma o grubości lasek 0,3 mm, który wygląda elegancko w CMYK, wydrukowany białym UV traci wszystkie cienkie linie w ciepłe letnie dni, gdy temperatura hali produkcyjnej podnosi lepkość tuszu o dodatkowe kilka procent.
Od ok. 2021 roku część drukarni UV oferuje tzw. soft white – biały tusz UV o obniżonym połysku, który po utwardzeniu daje powierzchnię zbliżoną do matowej. Pozwala to uniknąć efektu plastikowego połysku białego tuszu na naturalnych podłożach (drewno, skóra, tkanina). Soft white wymaga osobnej głowicy lub trybu maszyny – przed zamówieniem warto zapytać, czy drukarnia go obsługuje.
FAQ – często zadawane pytania o druk biały
Czy można drukować biały kolor na zwykłej drukarce laserowej lub atramentowej?
Standardowe drukarki laserowe i atramentowe biurowe nie mają stacji białego tuszu ani białego tonera. Druk białym jest możliwy tylko na wybranych maszynach cyfrowych (OKI Pro 9541WT, Xerox Iridesse) lub na drukarkach UV inkjet. Jeśli chcesz uzyskać biały nadruk na ciemnym papierze, potrzebujesz drukarni z odpowiednią maszyną – biurowa drukarka tego nie wykona.
Jak wygląda biały wydruk na czarnym kartonie? Czy jest w 100% kryty?
Biały tusz UV w jednym przebiegu osiąga krycie 85–90% na ciemnych podłożach. W praktyce oznacza to, że biały na czarnym kartonie może mieć lekko szarawy odcień przy bocznym oświetleniu. Pełne, kryjące białe (95–98%) uzyskuje się przez double white – dwa przebiegi głowicy białego. Drukarnie oferują ten tryb standardowo przy ciemnych podłożach, czasem za dopłatą. Przy białym kartonie różnica między jednym a dwoma przebiegami jest niewidoczna.
Czy biały tusz UV żółknie z czasem?
Żółknięcie białego tuszu UV to znany problem starszych generacji atramentów. Nowoczesne tusze UV do druku etykiet i opakowań (np. Sun Chemical Streamline, Nazdar 400 Series) mają w składzie stabilizatory UV, które znacznie spowalniają żółknięcie. W warunkach ekspozycji na bezpośrednie nasłonecznienie (np. naklejki zewnętrzne) producenci podają trwałość koloru na poziomie 2–5 lat bez widocznego żółknięcia. W pomieszczeniu bez UV czas ten jest wielokrotnie dłuższy. Jeśli projekt zakłada ekspozycję zewnętrzną, warto zapytać drukarnię o specyfikację tuszu i wyniki testów starzenia.
Jak ustawić biały tusz w Adobe Illustratorze?
Otwórz panel Swatches (Window → Swatches), kliknij ikonę nowego próbnika u dołu panelu. W oknie dialogowym wpisz nazwę koloru dokładnie tak, jak podała drukarnia (np. „White”). Ustaw Color Type na Spot Color. Wartości CMYK ustaw na dowolny wyraźny kolor – służą tylko do podglądu na ekranie (np. C=0 M=0 Y=100 K=0 da żółty jako kolor roboczy warstwy białego). Zapisz i stosuj ten próbnik do wszystkich elementów, które mają być drukowane białym. Eksportuj plik jako PDF/X-4 z opcją No Conversion w ustawieniach Output.
Czy biały tusz UV można zamawiać online, tak jak zwykły druk?
Część drukarni online oferuje druk z białym tuszem – głównie w segmencie etykiet samoprzylepnych i naklejek na foliach transparentnych. Przykłady drukarni działających w Polsce, które przyjmują pliki z kanałem białego online: Metsä Board (białe etykiety), Label24, Naklejkomat. Przy bardziej złożonych projektach (sandwich, soft white, niestandardowe podłoża) konieczna jest konsultacja z drukarnią przed złożeniem zamówienia. Zawsze sprawdzaj wymagania techniczne pliku na stronie konkretnej drukarni – nazwy kanałów białego różnią się między systemami RIP.
Co to jest white sandwich i kiedy go potrzebujemy?
White sandwich to konfiguracja trzech warstw: CMYK na spodzie, biały w środku i CMYK na wierzchu. Stosuje się go głównie na foliach transparentnych, gdy projekt ma być czytelny z obu stron – np. naklejki przyklejane do szyby od środka, które mają być widoczne zarówno dla osób wewnątrz, jak i na zewnątrz. Dolna warstwa CMYK jest lustrzanym odbiciem górnej. Przygotowanie pliku jest złożone i wymaga zazwyczaj konsultacji z drukarnią przed rozpoczęciem pracy w programie graficznym.
Czy biały tusz UV można drukować na tkaninie?
Tak, ale wymaga drukarki UV flatbed przystosowanej do elastycznych podłoży (tzw. drukarki hybrydowe lub dedykowane do tekstyliów). Standardowe drukarki UV do sztywnych podłoży mogą uszkodzić tkaninę lub dać kruchy wydruk, który pęka przy zginaniu. Tusz UV na tkaninie jest kruchy po utwardzeniu i nie nadaje się do materiałów, które będą regularnie prane lub intensywnie gniecione. Do trwałego nadruku na tekstyliach przeznaczonych do prania stosuje się sublimację lub sitodruk.
Czym się różni druk biały w druku UV od druku białego w sitodrukarstwie?
W sitodrucie biała farba jest gęstą, kryjącą farbą serigrafiiczną nakładaną przez sito (szablon). Krycie jest zazwyczaj wyższe niż w UV inkjet – sitodruk daje warstwę farby grubszą o 5–15 µm, co oznacza krycie bliskie 100% nawet w jednym przebiegu. Wadą jest koszt: sitodruk wymaga przygotowania matrycy (sita) dla każdego koloru, co opłaca się przy nakładach powyżej 200–500 sztuk. Druk UV inkjet nie wymaga matrycy i sprawdza się od 1 sztuki, ale krycie jest niższe i może wymagać double white przy ciemnych podłożach.
Powiązane tematy
- Hot-stamping (złocenie, srebrzenie): jak przygotować plik krok po kroku? – podobne zasady pracy z maskami i kolorami spotowymi przy uszlachetnianiu
- Lakier brokatowy i efekty 3D: ograniczenia i przygotowanie pliku – druk UV inkjet w kontekście warstw specjalnych i minimalnych nakładów
- Jak przygotować plik do druku? Kompletny poradnik od A do Z – podstawy: CMYK, spady, rozdzielczość i eksport PDF
